Ojczyzna (2026)

Rok 1949 zastaje Thomasa Manna na emigracji, z dala od kraju, z którego musiał wyjechać po dojściu nazistów do władzy. Po latach spędzonych poza Niemcami pisarz otrzymuje okazję do pierwszej powojennej podróży do Niemiec. Towarzyszy mu córka Erika, a trasa prowadzi z Frankfurtu w zachodniej części podzielonego państwa do Weimaru znajdującego się po stronie wschodniej. Nie jest to zwykły powrót do znanych miejsc. Mann przyjeżdża jako światowej sławy autor, którego obecność natychmiast nabiera politycznego znaczenia po obu stronach powstającego podziału. Każdy kolejny przystanek zmusza Manna do spotkań z ludźmi, którzy inaczej pamiętają niedawną przeszłość i inaczej wyobrażają sobie przyszłość Niemiec. Zachód i Wschód próbują wykorzystać znaczenie pisarza dla własnych celów politycznych, podczas gdy on sam musi zdecydować, jak zachować niezależność wobec obu stron narastającego konfliktu. Erika nie ogranicza się do roli towarzyszki podróży. Jej doświadczenia, poglądy i stosunek do ojca wpływają na rozmowy prowadzone po drodze. Wspólna wyprawa staje się dla rodziny konfrontacją z miejscami i wspomnieniami pozostawionymi przed emigracją. Mann wraca do kraju, który formalnie jest ten sam, lecz został przecięty nową granicą i obciążony pytaniem o odpowiedzialność za wydarzenia czasu wojny.