Sunny Dancer (2026)

Siedemnastoletnia Ivy ma za sobą leczenie choroby nowotworowej i bardzo mało ochoty na spędzanie wakacji w miejscu, które ma jej o tym doświadczeniu przypominać. Rodzice wysyłają ją na obóz dla młodych osób dotkniętych podobną chorobą, licząc, że kontakt z rówieśnikami pomoże jej wrócić do zwyczajnego życia. Ivy przyjeżdża nastawiona sceptycznie. Nie chce być definiowana przez diagnozę, nie potrzebuje wymuszonych rozmów o emocjach i zamierza przetrwać turnus bez większego angażowania się w obozową społeczność. Szybko okazuje się jednak, że uczestnicy nie pasują do jej wyobrażeń. Nikt nie oczekuje od niej jednego właściwego sposobu mówienia o chorobie ani udawania, że wszystko wróciło już do normy. Każdy ma własną historię, własny sposób radzenia sobie ze strachem oraz potrzebę przeżycia czegoś niezwiązanego ze szpitalami i wynikami badań. Wspólne zajęcia, drobne konflikty i nowe znajomości stopniowo wyciągają Ivy z izolacji. Dziewczyna zaczyna przyglądać się temu, czego chce od życia po leczeniu, zamiast skupiać się wyłącznie na tym, co już straciła. Szczególnego znaczenia nabierają relacje z osobami, które rozumieją jej sytuację bez długich wyjaśnień. Obóz, mający być tylko niewygodnym obowiązkiem, staje się miejscem pierwszych poważnych decyzji dotyczących przyjaźni, uczuć i przyszłości, która jeszcze niedawno wydawała się zbyt niepewna, by cokolwiek planować.