Backrooms. Bez wyjścia (2026)

W piwnicy sklepu meblowego pojawia się przejście, którego nie powinno tam być. Za zwyczajnymi drzwiami rozciąga się pozbawiony końca labirynt żółtawych pomieszczeń, biur i korytarzy wyglądających tak, jakby ktoś zbudował je z fragmentów zapomnianych miejsc. Clark, właściciel sklepu i niespełniony architekt, zaczyna obsesyjnie badać przestrzeń oraz sporządzać jej mapy. Im głębiej wchodzi, tym trudniej ustalić, czy układ pomieszczeń w ogóle podlega stałym zasadom. Kiedy mężczyzna znika, sprawą zajmuje się terapeutka Mary Kline. Poszukując pacjenta, sama przekracza granicę między znanym budynkiem a innym wymiarem. Nie ma tam okien prowadzących na zewnątrz, oznaczenia przestają mieć sens, a dźwięki dochodzące zza ścian sugerują, że pustka jest tylko pozorna. Mary próbuje korzystać z pozostawionych śladów i map Clarka. Każda kolejna sala może odsunąć ją jeszcze dalej od wyjścia. W labiryncie czai się także coś, czego nie da się potraktować jak zwykłego zagubionego człowieka. Poszukiwanie odpowiedzi szybko zmienia się w walkę o zachowanie orientacji, zdrowego rozsądku i pewności, że droga, którą właśnie przeszła, nadal istnieje za jej plecami. Z każdym krokiem zwyczajne wnętrza zaczynają działać jak pułapka zbudowana z powtarzalności, a najprostsza decyzja o skręcie w prawo lub lewo może oznaczać godziny błądzenia.