Hokum (2026)

Ohm Bauman od dawna zarabia na opowieściach, w których strach ma jasno wyznaczone granice: zaczyna się na pierwszej stronie i kończy wraz z ostatnim rozdziałem. Po śmierci rodziców pisarz jedzie do odległego zakątka Irlandii, aby rozsypać ich prochy w miejscu związanym z ich miesiącem miodowym. Zatrzymuje się w podupadłym hotelu, którego mieszkańcy szybko okazują się bardziej osobliwi, niż sugerowałby turystyczny folder. Ohm interesuje się zwłaszcza zamkniętym od lat apartamentem dla nowożeńców i miejscową opowieścią o dawnej celtyckiej wiedźmie. Według legendy istota potrafi porywać ludzi i skazywać ich na los gorszy od śmierci. Początkowo brzmi to jak materiał, który zawodowy autor horrorów powinien umieć potraktować z dystansem. Sytuacja zmienia się po zaginięciu młodej barmanki oraz kolejnych zdarzeniach, których coraz trudniej wyjaśnić przypadkiem albo miejscowym folklorem. Pobyt planowany jako prywatne pożegnanie z rodzicami przeradza się w próbę ustalenia, co naprawdę wydarzyło się w hotelu. Ohm musi przy tym zmierzyć się z pamięcią o własnej rodzinie, nieufnością wobec otaczających go ludzi i możliwością, że historie powtarzane przez mieszkańców wcale nie należą wyłącznie do przeszłości. Im bliżej podchodzi do źródła legendy, tym mniej przydatne staje się doświadczenie człowieka, który dotąd kontrolował grozę przy pomocy słów i wyobraźni.