28 lat później (2025)

Spike dorasta na niewielkiej wyspie połączonej z brytyjskim lądem groblą, którą każdego dnia przykrywa przypływ. Dwadzieścia osiem lat po wybuchu wirusa wściekłości społeczność żyje według surowych zasad, chroniona zarówno przez wodę, jak i własne patrole. Chłopak po raz pierwszy opuszcza bezpieczne schronienie u boku ojca Jamiego, aby przejść rytuał wejścia w dorosłość. Wyprawa na kontynent szybko uświadamia mu, że zakażeni nie pozostali tacy sami jak w opowieściach starszych mieszkańców. Wśród ruin pojawiają się bardziej niebezpieczne odmiany, a ślady innych ocalałych sugerują, że poza wyspą rozwinęły się zupełnie odmienne sposoby życia. Po powrocie Spike coraz mocniej martwi się o matkę Islę, cierpiącą na chorobę, której lokalna społeczność nie potrafi rozpoznać. Informacja o doktorze Ianie Kelsonie, mieszkającym gdzieś w głębi lądu, daje chłopcu nadzieję na znalezienie pomocy. Decyzja o kolejnej wyprawie oznacza wejście w świat pełen zakażonych, opuszczonych miejsc i ludzi zmienionych przez dekady izolacji. Podróż staje się dla Spike'a próbą samodzielności, ale też bolesnym zetknięciem z prawdą o rodzinie, chorobie i rzeczywistości poza znanymi murami. Spike przestaje przyjmować decyzje dorosłych jako oczywiste i po raz pierwszy sam wyznacza cel wyprawy. Relacja z chorą matką nadaje tej drodze kierunek znacznie silniejszy niż sam lęk przed zakażonymi.