Zgiń, kochanie (2025)

Grace i Jackson opuszczają Nowy Jork, by zamieszkać z małym synem w odziedziczonym domu na odludziu w Montanie. Dla młodego małżeństwa ma to być początek spokojniejszego etapu, lecz izolacja szybko zaczyna działać na Grace inaczej, niż oczekiwała. Kobieta próbuje wrócić do pisania i odnaleźć się w roli matki, a jednocześnie zmaga się z bezsennością, narastającym niepokojem i poczuciem, że utraciła dawną siebie. Jackson stara się utrzymać rodzinę razem, ale kolejne dni pogłębiają napięcie między małżonkami. Grace reaguje coraz gwałtowniej na otoczenie, własne ciało i obecność innych ludzi. Zwykłe sytuacje potrafią uruchomić zazdrość, złość albo nagły lęk, a odosobniony dom nie daje miejsca, w którym można od tego uciec. Jej zachowanie staje się trudne do przewidzenia również dla niej samej. Chwile czułości mieszają się z wybuchami frustracji, pragnienie bliskości z potrzebą odcięcia się od wszystkiego. Jackson próbuje zrozumieć, co dzieje się z żoną, jednak każde z nich coraz inaczej postrzega ich wspólne życie. Kryzys po narodzinach dziecka przestaje być pojedynczym problemem i zaczyna wpływać na małżeństwo, rodzicielstwo oraz sposób, w jaki Grace odbiera rzeczywistość. Rodzinne wizyty i próby pomocy nie przynoszą prostego rozwiązania, ponieważ Grace sama nie zawsze potrafi nazwać to, czego właśnie doświadcza.