Żegnaj, June (2025)

Tuż przed Bożym Narodzeniem czworo dorosłego rodzeństwa otrzymuje wiadomość, która natychmiast zmienia rodzinne plany. Stan ich matki June gwałtownie się pogarsza, więc wszyscy spotykają się przy jej szpitalnym łóżku razem z ojcem, Bernardem. Dawne urazy i różnice charakterów nie znikają tylko dlatego, że sytuacja stała się poważna. Każde z dzieci inaczej reaguje na perspektywę straty: jedni próbują organizować wszystko praktycznie, inni uciekają w złość, żarty albo milczenie. June pozostaje przy tym najbardziej świadomą osobą w pomieszczeniu. Nie zamierza pozwolić, by ostatnie dni zostały sprowadzone do szeptów na korytarzu i rozmów prowadzonych ponad jej głową. Z właściwym sobie poczuciem humoru mówi bliskim, czego chce, czego nie potrzebuje i które sprawy powinni wreszcie między sobą wyjaśnić. Rodzina, która od dawna funkcjonowała bardziej obok siebie niż razem, zostaje zamknięta w przestrzeni, gdzie nie można już łatwo zmienić tematu ani wrócić do własnego życia. Świąteczny czas przestaje oznaczać przygotowania i tradycje, a staje się okazją do rozmów o miłości, pretensjach i bliskości, której członkowie rodziny nie zawsze potrafili wcześniej okazywać. Szpitalna codzienność sprawia, że rodzeństwo nie może uciec w swoje zwykłe zajęcia. Każda rozmowa o opiece nad matką odsłania przy okazji dawne role rodzinne, do których wszyscy mimowolnie wracają.