Wyspa umarłych (2025)

Po katastrofalnym eksperymencie wojskowym u wybrzeży Tasmanii duża część wyspy zostaje odcięta od reszty świata. Tajemniczy impuls zabija tysiące ludzi, a służby tworzą strefę kwarantanny i rozpoczynają identyfikację ofiar. Ava ma jeden powód, by dostać się do środka: jej mąż przebywał na Tasmanii w chwili zdarzenia i od tamtej pory nie daje znaku życia. Kobieta dołącza do zespołu ochotników zajmujących się odnajdywaniem, oznaczaniem i przygotowywaniem ciał do pochówku. Liczy, że dzięki temu dotrze do miejsc niedostępnych dla zwykłych cywilów i sprawdzi listy zaginionych. Praca okazuje się bardziej niebezpieczna, niż wynikało z oficjalnych komunikatów. Część osób uznanych za martwe odzyskuje zdolność poruszania się, choć ich organizmy nie funkcjonują już normalnie. Zachowanie powracających jest nieprzewidywalne, a kolejne spotkania podważają informacje przekazywane ekipom przez wojsko. Ava kontynuuje poszukiwania, przemieszczając się w głąb opustoszałych terenów i miejsca pełne pozostawionych rzeczy po ewakuowanych mieszkańcach. Nadzieja na odnalezienie męża ściera się z rosnącym przekonaniem, że katastrofa nie zakończyła się w chwili wybuchu. Strefa, która miała być jedynie miejscem odzyskiwania ciał, stopniowo ujawnia własne zasady i bezpieczne wyjście staje się coraz mniej realne. Każdy znaleziony dokument i osobisty przedmiot może przybliżyć ją do odpowiedzi, lecz jednocześnie zmusza do sprawdzania miejsc położonych daleko od punktów ewakuacyjnych.