Sirāt (2025)

Luis przemierza południowe Maroko z nastoletnim synem Estebanem, szukając córki Mar, która zaginęła kilka miesięcy wcześniej. Ostatnie informacje prowadzą ich na nielegalne imprezy rave organizowane daleko od miast, wśród gór i pustynnych przestrzeni. Ojciec pokazuje uczestnikom zdjęcie dziewczyny, wypytuje kolejnych ludzi i próbuje odnaleźć choćby ślad potwierdzający, że podąża we właściwym kierunku. Kiedy poszukiwania na jednym z wydarzeń nie przynoszą rezultatu, bohaterowie dowiadują się o kolejnej imprezie odbywającej się jeszcze głębiej na pustyni. Dołączają do grupy nomadycznych uczestników podróżujących starymi samochodami i ciężarówkami, licząc, że właśnie tam znajdą Mar. Wyprawa szybko odcina ich od bezpiecznych dróg, zasięgu i możliwości łatwego powrotu. Surowy teren narzuca własne reguły, a informacje o narastającym konflikcie w regionie dodatkowo komplikują sytuację. Luis nie chce zawrócić, ponieważ każda przejechana mila może przybliżać go do córki, lecz dalsza droga oznacza coraz większe ryzyko dla niego i Estebana. Elektroniczna muzyka, pustynny krajobraz i prowizoryczna wspólnota podróżników towarzyszą poszukiwaniom, w których nadzieja stopniowo ściera się z niepewnością, a zwykła ekspedycja zmienia się w próbę przetrwania. Ludzie, do których dołączają, żyją poza wygodami i zwyczajnymi strukturami, przemieszczając się za dźwiękiem kolejnych imprez. Dla Luisa ta społeczność jest jednocześnie jedynym przewodnikiem po świecie córki i grupą, której wyborów nie zawsze rozumie, choć musi im zaufać.