Księga pustyni (2026)

Czternastoletnia Sun zna pustynną historię najpierw z opowieści dziadka. Jej bohaterem jest Hadara, chłopiec, który jako dwulatek zaginął podczas gwałtownej burzy piaskowej na Saharze i miał zostać ocalony przez stado strusi. Brzmi jak legenda przekazywana w rodzinie, lecz Sun ma coraz więcej powodów, by przypuszczać, że za niezwykłą opowieścią kryje się prawdziwe życie. Wyrusza więc na pustynię, chcąc odnaleźć miejsca związane z Hadrą i sprawdzić, co wydarzyło się po jego zaginięciu. Kolejne ślady odsłaniają dzieciństwo zupełnie inne od tego, które zna. Chłopiec przez dziesięć lat dorastał z dala od ludzi, obserwował zwierzęta i uczył się zasad pozwalających przetrwać w środowisku, gdzie błąd może szybko stać się niebezpieczny. Najbliższym towarzyszem Hadary był fenek, niewielki pustynny lis, a stado strusi zastępowało mu rodzinę. Sun stopniowo odtwarza jego losy i poznaje Saharę nie jako pustą przestrzeń, lecz miejsce pełne życia, rytmu oraz zależności niedostrzegalnych dla przybysza. Jej wyprawa łączy współczesne poszukiwania z historią dziecka wychowanego wśród dzikich zwierząt. Im więcej nastolatka odkrywa, tym wyraźniej widzi, że dziadek pozostawił jej coś więcej niż barwną rodzinną legendę. Historia Hadary była dla niej na tyle ważna, że wcześniej stała się podstawą książki, lecz dopiero podróż pozwala zestawić zapisane słowa z ludźmi, zwierzętami i krajobrazem, z których wyrósł rodzinny przekaz.