Odyseja (2026)

Dziesięć lat wojny pod Troją dobiega końca. Dla Odyseusza droga do domu dopiero się zaczyna. Król Itaki wyrusza przez Morze Śródziemne z jednym pragnieniem: wrócić do Penelopy i królestwa, które pozostawił przed rozpoczęciem konfliktu. Podróż szybko przestaje przypominać zwykły rejs. Kolejne wyspy i nieznane wybrzeża kryją ludzi, stworzenia oraz siły zdolne zatrzymać załogę na długie lata. Odyseusz musi polegać na sprycie równie często jak na odwadze, zwłaszcza gdy trafia na drogę cyklopa Polifema, słyszy śpiew syren i zostaje poddany próbom, których nie da się rozstrzygnąć samą siłą. Bogowie obserwują jego wędrówkę, pomagają albo utrudniają powrót, a gniew jednego z nich potrafi zmienić spokojne morze w kolejną przeszkodę. Z każdym etapem wyprawy maleje liczba pewników, na których można się oprzeć. W Itace Penelopa również mierzy się z rosnącą presją tych, którzy uznali jej męża za zmarłego. Odyseusz nie wie, co zastanie po powrocie ani ile jeszcze prób oddziela go od rodzinnej wyspy. Wie jedynie, że rezygnacja oznaczałaby utratę wszystkiego, o co walczył przez lata. Powrót nie jest więc prostym kierunkiem na mapie, tylko ciągiem wyborów, w których spryt, cierpliwość i wierność własnemu celowi znaczą więcej niż wojenne doświadczenie. Morze stale zmienia jednak warunki tej próby, rozdzielając ludzi, odbierając zapasy i wystawiając przywódcę na kolejne pokusy odejścia od obranej drogi.