Hopnięci (2026)

Mabel od dziecka bardziej interesują zwierzęta niż wygodne zasady dorosłego świata. Kiedy dowiaduje się o technologii pozwalającej przenieść ludzką świadomość do realistycznego robotycznego zwierzęcia, widzi w niej szansę na coś, czego wcześniej nikt nie potrafił zrobić: porozmawiać z mieszkańcami lasu na ich własnych warunkach. Dziewczyna korzysta z mechanicznego bobra i po przeniesieniu się do jego ciała odkrywa społeczność funkcjonującą tuż obok ludzi, a jednak rzadko przez nich zauważaną. Szybko orientuje się, że las, z którym wiążą ją rodzinne wspomnienia, jest zagrożony planowaną inwestycją drogową. Zwierzęta wiedzą, że ich dom może zniknąć, ale nie mają dostępu do świata decyzji administracyjnych, map i maszyn budowlanych. Mabel próbuje wykorzystać możliwość przemieszczania się między ludzkim ciałem a bobrowym odpowiednikiem, by połączyć obie perspektywy i znaleźć sposób na zatrzymanie budowy. Nie jest to proste, ponieważ leśni mieszkańcy nie od razu ufają dziwnemu nowemu bobrowi, który zadaje zbyt wiele pytań. Dziewczyna uczy się ich zasad, zwyczajów i sposobu patrzenia na ludzi, jednocześnie ukrywając własną tożsamość. Im lepiej poznaje zwierzęcą społeczność, tym bardziej osobista staje się walka o miejsce, które dla inwestorów jest tylko terenem pod drogę. Technologia daje jej niezwykłą przewagę, ale resztę Mabel musi zrobić sama: w bobrowym ciele nadal musi zdobyć zaufanie stworzeń, które mają dobre powody, by podejrzliwie traktować ludzi.