Nie patrz w dół (2022)

Becky była doświadczoną wspinaczką, dopóki podczas wyprawy nie zginął jej mąż Dan. Rok później nadal nie potrafi wrócić do dawnego życia, odsuwa się od ojca i unika wszystkiego, co przypomina jej o tragedii. Hunter, jej przyjaciółka i miłośniczka ryzykownych wyzwań, proponuje nietypowy sposób na przełamanie lęku: wejście na opuszczoną wieżę komunikacyjną B67 wznoszącą się około sześciuset metrów nad pustynnym terenem. Na szczycie Becky chce rozsypać prochy Dana i symbolicznie zamknąć najtrudniejszy rozdział swojego życia. Samo wejście okazuje się niebezpieczne, lecz prawdziwy problem zaczyna się podczas zejścia. Zardzewiała konstrukcja rozpada się, a drabina spada, zostawiając kobiety na niewielkiej platformie wysoko ponad ziemią. Telefony nie mają zasięgu, zapasy znajdują się poza zasięgiem, a na dole przez długi czas nie pojawia się żadna pomoc. Becky i Hunter muszą wykorzystywać liny, drona, światła ostrzegawcze i wszystko, co pozostało z ich wyposażenia, żeby zwrócić na siebie uwagę. Wysokość nie jest jedynym przeciwnikiem. Dochodzą odwodnienie, upał, zmęczenie i dawne napięcia między przyjaciółkami. Każda próba ratunku wymaga wejścia jeszcze bliżej krawędzi, od której dzieli je jeden błędny ruch. Upał, odwodnienie i coraz większe zmęczenie sprawiają, że nawet prosty ruch po metalowej konstrukcji wymaga planu, a strata jednego przedmiotu może przekreślić kolejną próbę wezwania ratunku.